Maandag 26 maart 2012

In 1977, één jaar na zijn triomf in de Tour, doet Lucien Van Impe opnieuw een gooi naar de eindoverwinning in de zwaarste Alpenrit. Zijn offensief eindigt in de goot, drie kilometer voor de top van l’Alpe d’Huez – het gevolg van een aanrijding door een volgwagen. Kwaad opzet, nonchalance of komedie? De val van Van Impe van A tot Z. Een documentaire van Jan Antonissen en Guillaume Graux.

Maandag 19 maart 2012

Vraag een Parijzenaar naar de meest bekende Belgische sporter en de kans is groot dat hij antwoordt: driver Jos Verbeeck. De Winnetou uit Wolfsdonk, een gehucht van Aarschot, heeft vier keer de Prix d’Amérique gewonnen op de legendarische baan van Vincennes. Hoger kun je in de drafsport niet reiken.

Het is voorgoed gedaan met de duffe sfeer op de Belgische renbanen als de onstuimige Verbeeck daar begin jaren tachtig voor het eerst verschijnt. “Hij was direct een winnaar”, zegt zijn collega-driver en inspirator Marcel Martens. Verbeeck, wiens talent onmiskenbaar is, bluft zich een weg naar de top. Als de Belgische drafsport eind jaren tachtig door een fraudeschandaal implodeert, neemt Verbeeck de wijk naar Frankrijk, dé drafnatie in Europa. Verbeeck is 32, spreekt geen woord Frans en heeft zijn bezittingen in twee koffers gepropt. “Ik ging gewoon op avontuur”, blikt Verbeeck terug.

De Franse drafwereld bekijkt hem in eerste instantie meewarig, tot Verbeeck in 1992 het pad kruist van een zakenman uit Hamburg. Harald Grendel wil met Sea Cove, een hengst van Canadese origine, Europa veroveren. Verbeeck, die als geen ander de gedachten van een paard kan lezen, en Sea Cove worden een gouden combinatie. In ’94 winnen ze samen de gegeerde Prix d’Amérique.

Vanaf die dag zoemt de naam van Verbeeck door Frankrijk. Hij is de held van de renbaan én de beau monde. Want: Verbeeck is ook een nachtdier. Geen maand gaat voorbij of Verbeeck zorgt wel ergens voor deining. In België hangt hem lange tijd een gevangenisstraf boven het hoofd en de Franse federatie is hem na verloop van tijd ook liever kwijt dan rijk.

Eind jaren negentig gaat een leven in het epicentrum van de jetset zijn tol eisen. Maar Verbeeck is nog niet klaar met zijn criticasters. In januari 2003 heeft hij, opnieuw op de renbaan van Vincennes, een afspraak met de geschiedenis. Belga Sport ontleedt leven en werken van een fascinerende vijftiger, die paarden tot onvermoede prestaties drijft, maar de demonen in zijn hoofd nooit echt heeft kunnen bedwingen.

Maandag 12 maart 2012

Vrouwenjudo was een sport die er heel lang niet toe deed. Tot Ingrid Berghmans in 1980 in New York voor het eerst wereldkampioene werd. Berghmans was negentien, droeg haar kapsel als een punkster en had talent te koop. Vanaf het eerste beeld is het duidelijk: de Limburgse is een ster in de knop. Onder de hoede van Jean-Marie Dedecker, dan nog een onbekende bankdirecteur uit Nieuwpoort, groeit Berghmans uit tot dé judoka van de jaren tachtig. “Ingrid was een diva, je wilde judoën zoals haar”, zegt Irene de Kok, de voornaamste concurrente van Berghmans.

Zes wereldtitels, zeven Europese titels en een gouden medaille op de Olympische Spelen van Seoel: Berghmans’ palmares is imposant. Als ze in 1991 – bekaf en toe aan een nieuw leven – de competitie de rug toekeert, is al duidelijk dat Berghmans dé Belgische sportvrouw van de 20ste eeuw is. Berghmans probeert daarop als judocoach aan de slag te gaan, maar volgt uiteindelijk haar man, ex-judoka Marc Vallot, naar Luik. Samen bouwen ze een zaak uit en er komen kinderen, maar een sprookjeshuwelijk is het niet. Als de scheiding nakend is, sterft Vallot aan een hartstilstand.

Berghmans, altijd een volmaakte combinatie van bekoring en taaiheid, staat plots helemaal alleen. Belga Sport kijkt in deze aflevering in de ziel van de grootste Belgische judoka, de eeuwig onklopbaar gewaande Mevrouw Judo.