Donderdag 12 augustus 2010 en herhaling op Canvas+ op vrijdag 13 augustus 2010

Optreden van het Erik Vermeulen Trio op Jazz Middelheim 2009. Met Erik Vermeulen (piano), Manolo Cabras (bas) en Marek Patrman (drums).

Erik Vermeulen vormt een vertrouwde en toch aparte stem in het Belgische jazzlandschap. In het begin van de jaren ‘80 ruilde hij zijn klassieke pianistencarrière voor een bestaan als jazzmuzikant. Hij speelde met heel veel Belgische en internationale artiesten, maar wil toch vooral zijn eigen muziek creëren. In 2003 ontvangt hij de Django d’Or.

Weinig pianisten kunnen muziek zo traag en mijmerend laten evolueren als Erik Vermeulen. Hoewel hij een schitterend en virtuoos pianist is, kiest hij voor kleine gebaren, wat zijn stukken delicaat en intimistisch maakt. Hij houdt er niet van zijn muziek op te sluiten in een keurslijf, maar gaat graag op onderzoek uit. Sinds enige tijd vormt hij een trio met de ritmetandem, bestaande uit bassist Manolo Cabras en drummer Marek Patrman.

(n.a.v. Jazz Middelheim 2010, van 12 tot 15 augustus).

Vrijdag 30 juli 2010

De Wiener Philharmoniker geeft haar traditioneel lenteconcert in de tuinen van het paleis Schönbrunn in Wenen.

Op het programma staan kortere fragmenten van Joseph en Johann Strauss, Joseph Lanner, Otto von Nicolai, Claude Debussy, Gustav Holst en John Williams, naast het tweede pianoconcerto van Franz Liszt. Dirigent: Franz Welser-Möst. Solist is Yefim Bronfman.

Commentaar: Thomas Vanderveken.

Vrijdag 16 juli 2010

Dansfilm uit 1994 met choreografen en dansers Michèle Noiret en Bud Blumenthal.

Opgenomen in het vroegere rangeerstation Antwerpen-Zuid. Deze productie werd bekroond op het internationaal TV-Festival ‘Prague d’Or’ .

Muziek: Johan Hoogewijs. Regie: Jacques Servaes.

Vrijdag 15 juli 2010

Scelsi Suites is een speciaal voor de camera gecreëerde choreografie uit 1990. Dit programma ontving de eerste prijs in de categorie ‘Videochoreografieën’ op het IMZ-festival te Frankfurt in oktober ‘90.

Een man en een vrouw zoeken sporen van hun verleden, net alsof ze een inventaris opmaken waarbij muren, voorwerpen en gebaren hen helpen. Ze dwalen rond in eenzelfde gesloten ruimte, zonder elkaar ooit te ontmoeten,…misschien leven ze niet in dezelfde tijd. Dansers : Nicole Mossoux en Pascale Crochet.
Regie: Dirk Gryspeirt.

Vrijdag 2 juli 2010

In de reeks Spraakmakers, verdiepende gesprekken voor een breed publiek met (inter)nationale kunstenaars, politici, sportmensen, sprak sportjournalist Hans Vandeweghe nog voor de Olympische Spelen in Peking met Tia Hellebaut, hoogspringster en vijfkampster.

In 2006 werd ze Europees kampioen hoogspringen en in 2008 wereldkampioen vijfkamp en Olympisch kampioene hoogspringen op de Olympische Spelen van Peking. Het was van 1976 geleden dat België een atletiekmedaille kon bemachtigen op die Spelen. In Montreal won Ivo Van Damme toen twee keer zilver (800 en 1.500m) en Karel Lismont brons (marathon). De laatste gouden medaille had Gaston Roelant is 1964 in Tokio behaald met winst in de 3.000 meter steeple. Voor 2008 had geen enkele Belgische vrouw olympisch eremetaal in de atletiek veroverd.

Vrijdag 11 juni 2010

Documentaire van Louis Malle uit 1964 over de befaamde oceaanexplorator en onderwatercineast Jacques-Yves Cousteau over het leven in Continental Shelf Station Two (‘Conshelf Two’), een experiment waarbij zes mensen gedurende een maand in een onderzoekscentrum onder water leefden en werkten. De film won een Oscar voor de Beste Documentaire.

(Naar aanleiding van de 100ste verjaardag van de geboortedag van Cousteau, ° 11.6.1910 + 25.6.1997).

Conshelf had de vorm van een zeester en bood plaats aan zes ‘oceanauten’. De constructie bevond zich in de Rode Zee voor de kust van Soedan op 10 meter diepte. De mannen voerden onderzoek uit en werden voortdurend medische begeleid. Ze hadden ook een ‘satellietstation’ op 30 meter diepte en een miniduikboot waarmee ze tot op een diepte van 300 meter doken en nieuwe vormen van leven ontdekten.

Vrijdag 4 juni 2010

Compilatieprogramma met korte poëtische stukjes piano, liederen en kamermuziek van Robert Schumann. Met de pianisten Robert Groslot, Sylvia Traey, Jozef De Beenhouwer, Levente Kende, Luc Devos, Catherine Mertens en Renaat Beheydt; de zangers Zeger Vandersteene, Ria Bollen en Robert Holl; Walter Boeykens, klarinet, en Piet Van Bockstal, hobo. Het programma bevat onder meer coda’s, opgenomen tussen 1982 en 1988. Daarnaast ook de Liederkreis op. 39, liedcyclus op gedichten van Joseph von Eichendorff, met Robert Holl en Jozef De Beenhouwer, opgenomen in de Concert Noble van Brussel in 1989. En tot slot het Pianokwintet op. 44, met Jean-Claude Vanden Eynden, piano en het Arriagastrijkkwartet, opgenomen tijdens het paleisconcert van 1990.

Zondag 18 april en herhaling op Canvas+ op vrijdag 4 juni 2010

Docudrama over Robert Schumann, die 200 jaar geleden geboren werd.

Robert Schumann (1810 -1856)  is ongetwijfeld een van de allergrootste componisten. Pas onze generatie begint de volle omvang, rijkdom en originaliteit van zijn werken te onderkennen. Maar zijn levenseinde brengt hij door in een psychiatrische instelling, nadat hij in Düsseldorf in de Rijn was gesprongen. Het medische dossier werd lang geheim gehouden. Pas in 2006 is het autopsieverslag publiek gemaakt. Daaruit blijkt dat zijn waanzin het gevolg was van een syfilisbesmetting, zoals bij vele kunstenaars in de 19de eeuw. We weten nu ook wie hem besmette en hoe zijn ziekte precies evolueerde. Een paar andere raadsels worden iets scherper gesteld.

Schumann vormde een sympathiek artistiek koppel met Clara Wieck, de beroemdste pianiste van haar tijd. Al toen Clara elf was en Robert twintig konden ze het uitstekend met elkaar vinden. Het samenleven was vruchtbaar in alle betekenissen. Ze kregen acht kinderen. Clara was bij Schumann’s zelfmoordpoging vier maand zwanger.

Maar waarom gooide hij zijn trouwring weg vóór hij sprong? Waarom bezocht Clara haar man nooit in de Endenig? Waarom liet ze haar kinderen over aan de hoede van anderen? Clara had een mooie, ontroerende uitleg op al die vragen. De muziekwereld heeft die lang voor lief genomen. Maar is hij juist?

Vrijdag 7 mei 2010

Portret van pianist Jan Michiels. In 1991 werd hij laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd. Volgende week is hij panellid voor Canvas tijdens de halve finale van de Koningin Elisabethwedstrijd piano 2010. Jan Michiels profileerde hij zich als de markantste en meest originele pianist van zijn generatie. Grote soloconcerten, recitals, kamermuziek, les geven: Jan Michiels gaat blijkbaar moeiteloos van het ene naar het andere. Hij staat bekend om zijn uitvoeringen van 20ste en 21ste eeuwse muziek en is bevriend met componisten als György Kurtag. Tegelijk heeft hij een meer dan gewone eerbied voor en kennis van het verleden. lees meer »

Vrijdag 30 april 2010

Enrique Sánchez Lansch maakte een documentaire over het leven van de Berliner Philharmoniker en hun opvallende rol tijdens het Naziregime. Ook interessant als algemene studie: hoe ondergaan, overleven en gedragen artiesten zich, als er bijzonder voor hen gezorgd wordt door een totalitair regime. Met ook technisch knap archiefmateriaal van gefilmde concertfragmenten. Veel natuurlijk met Furtwängler als dirigent. Maar ook met Richard Strauss, Clemens Krauss, Hans Knappertsbusch, Bruno Kittel, e.a. Typisch aan deze voor de bioscoop bedoelde fragmenten, zijn de verzorgde luistershots. De ouverture van Wagners Meistersinger ontbreekt niet. Maar er wordt opvallend veel Beethoven gespeeld. De negende op kop. Merkwaardig dat die componist nadien geen last heeft ondervonden van deze ‘collaboratie’… lees meer »