Documentaire uit 2009 van Michael Attwell over een meisje dat het slachtoffer werd van het apartheidsregime, al zijn haar beide ouders blank.
Sandra Laing werd in 1955 geboren in een conservatief stadje in Zuid-Afrika. Haar ouders waren blank, maar zelf had ze door een speling van de natuur een ietwat donkere huidskleur en kroeshaar. Op haar tiende werd ze raciaal ‘geherklasseerd” als kleurlinge.
Van de ene dag op de andere werd ze weggestuurd van haar ‘witte’ school. Haar ouders probeerden vruchteloos die maatregel ongedaan te laten maken. De volgende jaren werd Sandra geconfronteerd met racisme, discriminatie, armoede, gevangenschap en geweld. Ten slotte werd ze ook daar haar familie verstoten.
Maar ze bleef vechten voor gerechtigheid, eerherstel en een beter leven. Uiteindelijk kon ze toch ook haar moeder weer ontmoeten, die ze 30 jaar lang niet had gezien. De documentaire vertelt het verhaal van Sandra Laing tegen de bredere achtergrond van de Apartheid, onderzoekt het begrip raciale identiteit en is een aanklacht tegen de waanzin van het racisme.
Preview om 15.00 uur van de documentaire van vanavond.
Documentaire uit 2011 van William Karel die het schrijnende contrast toont tussen het lot van de gevangenen in het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau en het leven van hun bewakers.
De film is gemaakt aan de hand van twee fotoalbums. Het ene werd aan het einde van de oorlog in het kamp ontdekt door de Hongaars-joodse Lili Jacob. Het album bevat foto’s van de aankomst in Auschwitz van een konvooi Hongaarse joden op 26 mei 1944. Lili Jacob behoorde tot die groep en ze was een van de weinigen die het verblijf in het kamp zou overleven. De meeste anderen werden al enkel uren na hun aankomst vermoord in de gaskamers.
Het verschil met het tweede album kon niet groter zijn. Dat werd in 2007 teruggevonden en was gemaakt door SS-officier Karl Hucker, een van de bewakers in het kamp. Het bevat foto’s van het opgewekte en zorgeloze leventje van Hucker en zijn collega’s in en om het kamp.
Documentaire (2009) van Judith Ehrlich en Rick Goldsmith over de voormalige Amerikaanse defensieanalist Daniel Ellsberg, die in 1971 geheime documenten over de Vietnamoorlog (‘The Pentagon Papers’) lekte aan de New York Times en zo onrechtstreeks president Nixon tot ontslag dwong.
1971: de Verenigde Staten zijn verwikkeld in het aanslepende Vietnamconflict. De motivering van de oorlog is voornamelijk gebaseerd op leugens. Terwijl president Nixon zijn landgenoten vrede belooft, blijft hij volop oorlogsplannen beramen en negeert hij zo de wil van de publieke opinie. Daniel Elssberg, op dat moment militair analist in het Pentagon, krijgt gewetenswroeging wanneer hij ontdekt dat de Amerikaanse bevolking wordt voorgelogen. Hij besluit geheime documenten door te spelen aan The New York Times om zo de waarheid aan het licht te brengen.
Zijn daad zou aanleiding geven tot achtereenvolgens een constitutionele crisis, Watergate, het ontslag van Nixon en het beëindigen van de Vietnamoorlog. Henry Kissinger, Nixons minister van Buitenlandse Zaken, noemde Daniel Elssberg “the most dangerous man in America” en voor het Nixon-regime bleek hij dat inderdaad te zijn.
(De documentaire won de Special Jury Award op het Documentaire filmfestival IDFA 2009 en is genomineerd voor de Oscar voor de Beste Buitenlandse Documentaire 2010).
Documentaire over de Koningin Elisabethwedstrijd aan de hand van het verhaal van een aantal winnaars en finalisten.
Sinds 1937 hebben duizenden jonge virtuozen meegedongen naar een finaleplaats in de prestigieuze Koningin Elisabethwedstrijd, het langste en moeilijkste muziekconcours ter wereld. Wie laureaat wordt, ervaart die dertig dagen vol stress en succes als een kantelpunt in zijn of haar bestaan.
In deze documentaire herbeleven een aantal winnaars en finalisten hun parcours, vol emotionele ups en downs. Ze vertellen hun verhaal en we zien hen aan het werk op archiefbeelden en tijdens hun huidige bezigheden. Gaat het in zo’n wedstrijd om de virtuositeit of wint de muziek? Is een eerste prijs een vloek of een zegen? En hoe objectief kan de jury zijn? Via deze persoonlijke getuigenissen – uit drie generaties en drie disciplines: viool, piano en zang – wordt een beeld geschetst van 75 jaar competitie.
Met medewerking van o.a. Frank Braley (1ste prijs piano 1991), Pierre-Alain Volondat (1ste prijs piano 1983), Robert Groslot (6de prijs piano 1978), Yossif Ivanov (2de prijs viool 2005), Vadim Repin (1ste prijs viool 1989), Yuzuko Horigome (1ste prijs viool 1980), Rudolf Werthen (7de prijs viool 1971), Marie-Nicole Lemieux (1ste prijs zang 2000), Aga Winska (1ste prijs zang 1988).
Documentaire van Nicolas Jallot uit 2010 over een KGB-agent die van kamp veranderde en zelf als dissident actie begon te voeren tegen het Sovjetregime.
KGB-spionnen die overlopen naar het Westen, daar hebben we allemaal al wel over gehoord. Maar het verhaal van Viktor Orekhov is veel minder bekend. De man was ooit als KGB-agent betrokken bij de repressie van de Sovjet-Unie tegen dissidenten. Maar op een bepaald moment veranderde hij van inzicht en sloot hij zich aan bij de tegenstanders van het regime. In 1978 werd hij gearresteerd en voor tien jaar naar een goelagkamp gestuurd. Vandaag leeft hij om veiligheidsredenen ondergedoken in de Verenigde Staten. Terugkeren naar Rusland mag hij ook nu nog altijd niet…
ITV-documentaire uit 2009 van Martina Hall over de dag waarop de Tweede Wereldoorlog uitbrak: 3 september 1939.
Die dag werd Warschau gebombardeerd, vielen de eerste onschuldige slachtoffers van een torpedo-aanval op een passagiersschip en loeiden op vele plaatsen voor het eerst de sirenes voor een luchtaanval. Naast archiefbeelden bevat de documentaire getuigenissen van bekende mensen die er toen zelf bij waren of hun nakomelingen: acteur en regisseur Richard Attenborough, minister Tony Benn, kunstenaar Peter Blake, zangeres Vera Lynn, actrice Betty Driver, acteur George Cole, Francis Chamberlain (kleinzoon van de Britse premier Neville Chamberlain), Winston Churchill (kleinzoon van Sir Winston Churchill), Bernard de Gaulle (neef van Charles de Gaulle), enz.
Documentaire van Anne Aghion over de rol van de zogenaamde Gacaca’s – traditionele volkstribunalen – in het proces van rechtspraak en verzoening na de genocide in Rwanda.
In 1994 werden honderdduizenden Rwandese Hutu’s opgezweept om de Tutsi-minderheid in hun land uit te roeien. Van de drukke hoofdstad Kigali tot het kleinste dorpje trokken lokale milities de straat op om Hutu’s te vermoorden. Het ging daarbij vaak om buren, vrienden en zelfs familieleden die met machetes of andere geïmproviseerde wapens werden afgeslacht.
In haar zoektocht naar gerechtigheid riep de Rwandese regering in 2001 de Gacaca-tribunalen in het leven: een soort rechtbanken waarbij burgers in openbare hoorzittingen in openlucht recht spraken over de plaatselijke beschuldigden. De bedoeling van de Gacaca’s was een proces in gang te zetten van nationale verwerking en verzoening.
Als onderdeel daarvan werden veroordeelde daders naar huis gestuurd. Ze moesten hun getraumatiseerde slachtoffers om vergiffenis vragen en hun leven naast elkaar opnieuw opnemen. Bijna tien jaar lang filmde cineaste Anne Aghion de gebeurtenissen in een klein gehucht. Ze bracht de impact van de Gacaca’s in kaart, zowel voor de daders als voor de slachtoffers.
De documentaire volgt hun emotionele zoektocht naar coëxistentie en verzoening, doorheen hun angst en woede, beschuldigingen en verontschuldigingen, de wazige waarheid en de onmetelijke triestheid van de genocide, maar ook de hoop op een nieuw leven en nieuw geluk.
Audiovisueel essay van Sven Augustijnen over de moord op Patrice Lumumba.
Op de tonen van Bachs Johannespassie neemt deze documentaire de kijker mee naar een van de donkerste bladzijden uit de dekolonisatiegeschiedenis van Belgisch Congo. Augustijnen volgt Jacques Brassinne de La Buissière, een 82-jarige Franstalige Belg die een hoge ambtenaar was toen in 1961 de Congolese eerste minister Patrice Lumumba werd vermoord.
Brassinne heeft gedurende dertig jaar onderzoek gedaan naar de waarheid in deze moordzaak. Augustijnen toont hoe de spanning tussen persoonlijke betrokkenheid en objectieve geschiedschrijving de schuldvraag vertroebelt.
(naar aanleiding van Track, de Gentse stadstentoonstelling die van 12 mei tot 16 september en waar Sven Augustijnen één van de centrale kunstenaars is)
Documentaire uit 2011 van Sonia Anderson over de Britse groep Pink Floyd.
Met hun baanbrekende ‘progressieve’ rock en meer dan 200 miljoen verkochte platen is Pink Floyd een van de belangrijkste bands in de geschiedenis van popmuziek. Roger Waters, Syd Barret, David Gilmour, Richard Wright en Nick Mason verlegden de grenzen van de rock met hun revolutionaire en unieke sound, waarbij ze moderne muziektechnologie combineerden met meer traditionele elementen van de popmuziek. Hun carrière overspant vier decennia.
In die periode maakte de groep furore met conceptuele meesterwerken als ‘The Dark Side of the Moon’, ‘Wish You Were Here’, ‘Animals’ en ‘The Wall’. Deze documentaire bevat archiefbeelden en interviews met de groepsleden en vertelt het volledige verhaal van Pink Floyd, van ‘The Piper at the Gates of Dawn’ tot ‘The Division Bell’, en alles wat daar tussen ligt.
Belgische documentaire uit 2012 van Thierry Michel (bekend van Congo River en Katanga Business) over de politieke moord op mensenrechtenactivist Floribert Chebeya en het woelige proces dat daarop volgde voor de militaire rechtbank van Kinshasa.
Chebeya was de oprichter van de organisatie ‘Voix des Sans Voix’, die een stem wou geven aan de stemlozen in Congo. Samen met zijn chauffeur werd hij op 2 juni 2010 vermoord aangetroffen in zijn auto. Hoewel de moordenaars de zaak probeerden te ensceneren als een passionele moord, werd al snel werd duidelijk dat een aantal politieofficieren tot op het hoogste niveau bij de zaak betrokken waren. lees meer »
