De meest verrassende naam in de reeks Vormgevers is ongetwijfeld die van beeldend kunstenaar Jan De Cock. De makers contacteerden hem na zijn tentoonstelling “Repromotion” in de BOZAR en polsten naar zijn ambities voor volgende projecten.
Een film leek hem een logische volgende stap. Uiteindelijk is de documentaire zelf het nieuwste werk van Jan De Cock geworden. In de verschillende zalen van zijn tentoonstelling in BOZAR en in zijn atelier in het Anderlechtse Kuregem regisseert de meester zichzelf en de andere cameramannen, laat hij heel kleine kinderen tekenen en fotograferen, laat hij arenden, haviken en uilen vrij rondvliegen onder het uiterst geconcentreerde oog van een jonge boogschutter. Het resultaat is “een film over kijken naar wat je ziet en niet over kijken naar wat je weet”.
“Ik hou van design die geworteld is in het echte leven, design die niet alleen maar in vakbladen leeft, maar die er staat en mooi is zonder dat iemand dat expliciet moet zeggen”. Een typische uitspraak van Sara De Bondt, grafisch ontwerpster uit Bertem, die woont en werkt in Londen. Misschien zegt de naam u niet onmiddellijk iets, maar internationaal staat ze bij mensen uit het vak hoog aangeschreven. Ze ontwierp onder meer het logo van Wiels.
Het werk van Sara De Bondt is vaak doorspekt met een vleugje humor, naar eigen zeggen omdat ze zelf zoveel lol beleeft aan haar werk. Dat neemt niet weg dat ze heel wat drukkers en uitgevers grijze haren heeft bezorgd. Omdat ze zelf technisch heel onderlegd is, weet ze wat mogelijk is en dwingt ze hen dikwijls het schijnbaar onmogelijke waar te maken. En toch lijkt alles wat ze tekent heel vanzelfsprekend.
Johan Anrys, Freek Persyn en de kersverse Vlaamse Bouwmeester Peter Swinnen leiden samen het Brusselse architectenbureau 51N4E. Het zijn jonge dertigers die hun naam al onder ongeveer 120 projecten mochten zetten. Zij hadden veel bezwaar tegen de titel van de reeks, want “vorm” is voor hen, eerder dan een betrachting, het louter gevolg van de manier waarop zij architectuur zien: namelijk de optimale enscenering van de relatie tussen een gebouw en zijn context.
We volgen hen bij de `vormgeving’ van enkele eigenzinnige, zeer radicale projecten, van kleine tot zeer grote, in binnen- en in buitenland; onder meer op de immense bouwwerf van een spectaculaire toren en bij de heraanleg van een reusachtig stadsplein in Tirana, de hoofdstad van Albanië.
Kobe Desramaults is een van de jongste sterrenchefs van ons land. En dat had gerust anders kunnen lopen. Want de jonge Kobe vulde nog niet zo gek lang geleden zijn dagen met skateboarden en het uithalen van allerhande kattenkwaad.
Na een voortijdig beëindigde schoolcarrière stuurde Kobe’s moeder, een hardwerkende brasserie- en B&B-uitbaatster in Dranouter, haar zoon op leercontract bij een bevriende chef-kok. Kobe ontdekte bij zichzelf een onvermoede passie. En tijdens een stageperiode bij Sergio Herman in Oud Sluis sloeg de bliksem pas écht goed in. Zeeland werd een tussenstop op weg naar Barcelona, waar Kobe de Spaanse Kookrevolutie meemaakte van op de eerste rij. Tot hij door moederlief werd teruggeroepen naar het thuisfront. De rest is geschiedenis in wording.
Kobe’s carrière mag dan al lezen als een Hollywood-verhaal, culinaire glamour en glitter zijn niet aan hem besteed. Canvas bivakkeerde enkele dagen in de keuken van zijn restaurant “Indewulf” en was getuige van een ongebreidelde experimenteerdrang en een fascinerende zoektocht naar nieuwe smaakcombinaties. Wetenschappelijk onderbouwd én uitsluitend met lokale producten. Het is een aanpak die zijn bevriende Deense collega René Redzepi dit jaar de titel bezorgde van “Beste kok ter wereld”. Kobe is goed op weg om in zijn voetsporen te treden.
Een documentaire van 52 minuten die zich afspeelt op amper een vierkante meter, met hoogstens een uitstapje naar Zwitserland en naar de evenaar. Dat is in het kort de samenvatting van dit kleurrijke feest voor het oog.
Grafisch ontwerper en tekenaar Tom Schamp woont en werkt in Wemmel. Een jaar lang hing een camera van ‘Vormgevers’ permanent pal boven zijn werktafel. Zo kunnen we dag na dag over zijn schouder meekijken naar de wonderlijke creatie van “Otto in de sneeuw”, een fantastisch kinderboek waarvoor hij een week zijn werkkamer verliet en naar een Zwitsers skioord trok om er in het gezelschap van zijn zoontjes nieuwe schetsen te maken.
We reizen met hem mee, ook naar Maleisië, waar het boek uiteindelijk wordt gedrukt. En dat is geen sinecure, want de honderden nuances van kleuren en tinten in de tekeningen van Tom moeten gerespecteerd worden. Aartsmoeilijk, maar onwaarschijnlijk boeiend, niet alleen voor de drukkers maar ook voor onze cameraman.
Wie een documentaire reeks maakt over Vlaamse designers kan niet voorbij Axel Enthoven. Bij het grote publiek is hij bekend als jurylid van het Eén-programma De Bedenkers; bij het nog veel grotere publiek dat zowel in binnen- als in buitenland dagelijks de trein, tram of bus neemt, is hij wellicht misschien bekend als de man die zowel het interieur als de algehele vorm ervan tekende.
En wie wil weten hoe de trein van de toekomst er zou kunnen uitzien, moet zeker kijken naar de onwaarschijnlijke plannen die deze nestor voor de mensheid nog in petto heeft. Misschien hebt u thuis een van de vele zetels staan die hij heeft ontworpen of misschien kijkt u uit naar de aanschaf van een nieuw salon van zijn hand?
In deze aflevering van Vormgevers zien we hoe zo’n bankstel bedacht, getekend, gemaakt, geëvalueerd, gewijzigd, geëvalueerd, aangepast, bekleed, gewijzigd, herdacht, uiteindelijk goedgekeurd en gepresenteerd wordt. “Duurzaamheid” en “tijdloosheid” zijn de staakwoorden in Enthoven’s discours, en “de bollekes en de streepkes gaan de wereld niet verbeteren” is zijn favoriete slagzin.
Mocht de term ‘de klare lijn’ al niet toegedicht zijn aan Hergé, dan zou Stefan Schöning er gerust het patent op mogen claimen. Uitgepuurd design met een spannend evenwicht tussen lijn, volume, kleur en materiaal: dat typeert het werk van de Designer van het Jaar 2008. Een jaar lang mocht een cameraploeg hem volgen. Samne met hen leren we het belang inschatten van “een fractie van een millimeter” en zien we hoe schitterende ideeën en ontwerpen niet altijd vanzelfsprekend “groen licht” krijgen, ook niet als je dat groen licht toevallig zelf hebt ontworpen.
In Turijn is de 36-jarige Lowie Vermeersch uit het West-Vlaamse Meulebeke directeur van de designafdeling van het prestigieuze Pininfarina. In dat bedrijf is menig Maserati, Ferrari of Alfa Romeo ontworpen. In de documantaire zijn we de bevoorrechte getuige van de geheime creatie van de Duettottanta, een ‘conceptcar’ geïnspireerd door de legendarische Alfa Romeo Spider.
Vanaf de eerste verwoording van enkele vage intenties, de eerste schetsen, de twijfels en discussies, de uiteindelijke productie en finaal de presentatie op het autosalon in Genève, altijd en overal zit de Canvaskijker op de eerste rij. Maar hoe de jonge Lowie Vermeersch uit Meulebeke als twintiger is opgeklommen tot aan de top van een Italiaans designbedrijf, dat is pas echt een spannend verhaal.
Vormgevers is een achtdelige reeks over tien Vlaamse vormgevers, hun werk en hun manier van werken. Een jaar lang hebben de protagonisten de camera’s toegelaten tijdens de verschillende fases van de creatie van nieuw werk.
Ze stelden zich daarbij bijzonder kwetsbaar op want niet alles verloopt altijd zoals gedroomd of gepland. Bovendien schonken zij de makers ook nog eens hun vertrouwen in hun ambitie als vormgever/televisiemaker om de beeldtaal van elke aflevering te inspireren op de persoonlijkheid, de normen en de gevoeligheden van de vormgever in kwestie. Er is geen interviewer; de vormgevers vertellen ons zelf rechtstreeks wat we willen horen of weten bij al wat we zien.
