Ook Annemie en Sven besteden aandacht aan de onderwerpen uit de uitzending van Te Gek. Meer op 
Dinsdag 11 oktober 2011 (uitzonderlijk om 22.30)
HERBEKIJK HIER FRAGMENTEN VAN AFL. 2 >>
In de vorige aflevering heeft Annick Ruyts ervaren hoe de snel veranderende samenleving een invloed kan hebben op de psychische gezondheid van volwassenen. Maar hoe gaan onze kinderen en jongeren daar mee om anno 2011? Velen van hen krijgen vandaag een label opgespeld en dat is op z’n zachtst gezegd een opmerkelijk fenomeen. Nooit eerder werden de diagnoses Autisme Spectrum Stoornis en ADHD zo vaak gesteld als vandaag. In die mate zelfs dat wachtlijsten bij kinderpsychiaters kunnen oplopen tot 2 jaar.
Annick bevraagt twee jongeren over hoe zij hun label ervaren. Bart studeert aan Groep -T in Leuven. Hij vertelt ons over de voor –en nadelen van ADHD. Lien kreeg enkele jaren geleden te horen dat ze lijdt aan ASS. Ze neemt ons mee naar een bijzondere wereld waar geluiden en aanrakingen kunnen leiden naar kortsluitingen en waar elke vorm van empathie ontbreekt. Toch slaagt Lien erin om een normaal leven op te bouwen: ze is een graag geziene leerling in het algemeen onderwijs, bezorgt menig toeschouwer kippenvel met haar zangtalent en droomt ervan om later les te geven.
Labels zijn controversieel. Ook in de wetenschap zijn de meningen ietwat verdeeld. Autoriteit in ADHD, kinderpsychiater Marina Danckaerts, ziet de voordelen in van vroege diagnoses terwijl psycholoog Stijn Vanheule oproept tot voorzichtigheid en pragmatisme. Over ASS praat Annick met Annemie Aerts die een jarenlange praktijkervaring heeft opgebouwd als coördinatrice in GON-begeleiding.
Naast een toenemend aantal jongeren met ADHD en autisme krijgt de kinder – en jongeren psychiatrie de laatste jaren ook meer en meer te maken met een ander opmerkelijk fenomeen: psychose na cannabisgebruik. Ook Felix heeft aan den lijve ondervonden dat cannabis al lang geen softdrug meer is. Dat onderschrijft ook kinderpsychiater Inez Vandenbussche. Zij legt uit hoe cannabis kan leiden tot een psychose.
21 reacties ↓
1 Fran Vanwynsberghe // 9 mei , 2012 om 12:56
Weet iemand wie de producent is van deze aflevering? Heb dit dringend nodig! Alvast een grote dank u wel!
Mvg
Fran
Webredactie: Te gek is een programma van Het Televisiehuis (= VRT)
2 Vince // 23 feb , 2012 om 14:21
Hallo,
Heeft er iemand deze aflevering op zijn digibox of wat dan ook staan?
Ik zou deze zeer graag eens bekijken.
Alvast bedankt.
3 Lieselot // 13 dec , 2011 om 19:24
Ik heb de aflevering over ADHD gebruikt om mijn groepswerk voor school te starten. Maar ik ben op zoek naar het interview van Bart en vind dit nergens!!
Kan iemand me helpen?
Webredactie: Wij kunnen die interviews niet online zetten uit respect voor en in overleg met de betrokkenen.
4 Eva // 13 okt , 2011 om 14:52
Is er een manier om deze aflevering opnieuw te bekijken? Er staan wel fragmenten op maar niet alles. En Ooit/net gemist heb ik niet.
Alvast bedankt
5 Wouter Vande Winkel // 12 okt , 2011 om 16:58
Het stuk over cannabisgebruik is schitterend materiaal om een kijkvaardigheidsoefening te doen in de klas, kan dit volledig op de website gezet worden???
Hartelijke groet,
Wouter Vande Winkel
6 Chris // 12 okt , 2011 om 16:45
Prachtige reportage!
Wisten we dit 15 jaar geleden maar allemaal. Het had mijn kinderen en ons gezin veel ellende kunnen besparen. Wij kunnen als gezin met 2 tieners (20 en 18) een lang verhaal vertellen over ADD en de gevolgen op het sociaal leven (school, jeugdbeweging,sportclub).
7 Bram // 12 okt , 2011 om 13:51
Goed programma, zeer interessant voor ons als leerkrachten! Mooie beeldvoering en sound overigens die de inhoud prachtig aanvulden. Ik kijk uit naar volgende week.
8 vicky // 12 okt , 2011 om 12:55
Enorm boeiend
Kan deze reeks aangekocht worden mbt lesmateriaal?
bedankt
9 een bezorgde mama // 12 okt , 2011 om 12:46
Ik denk dat het programma een goeie poging is, alleen vrees ik dat
die Stijn Vanheule er niks van snapt. 8 jaar lang heb ik gezocht naar
antwoorden, eer dan eindelijk het verlossende antwoord kwam, waardoor
alle puzzelstukjes op zijn plaats vielen hier thuis. Als ouder voel je
je schuldig omdat je altijd denkt dat je het fout doet. Het is als een
wasmachine waarvan je een foute gebruiksaanwijzing hebt gekregen. Als
er dan eindelijk antwoorden komen, kan het alleen maar beter gaan,
omdat je eindelijk kan leren begrijpen hoe iemand met autisme in
mekaar zit. Het is niet voor ouders hun plezier dat ze in wachtzalen
gaan zitten en zware gesprekken voeren in hun vrije tijd, terwijl
andere gezinnen leuke dingen doen. het is een zware periode zo’n
diagnostiek, die je enkel doet omdat er een zorgvraag is.
Dat de wachtlijsten te lang zijn, is volgens mij een ander probleem.
Nu ja, vroeger waren die jongeren met adhd en autisme er ook, maar die
werden als “gek” versleten. Da’s die rare …. en nu is er ten minste
een antwoorde en begrip en een kans om onze kinderen een plaats te
laten vinden in de maatschappij. hun eigen plaats. Kwestie van net bij
deze mensen de kwaliteiten ook te blijven zien (die vaak heel
uitgesproken zijn) naast hun beperking.‡
10 Ilja Van Peel, Loch Ness // 12 okt , 2011 om 09:49
Deze aflevering van ‘Te Gek’ is erin geslaagd een goede toon te vinden. Het interview met Bart dramatiseert niet maar neemt de problematiek wel ernstig. De reportage is eindelijk eens niet tendentieus met mediagenieke uitersten zoals ‘voor of tegen stimulantia’ of reeksen tabellen van overgediagnosticeerde kinderen. De reportage doet dus wat in de lijn van de ‘Te Gek’-campagne ligt: normaliseren zonder te minimaliseren. De journaliste profileert haar eigen mening niet en laat mensen aan het woord die er iets zinnigs over kunnen zeggen. Het is geruststellend dat een psychiater als Danckaerts hier de liefde, aandacht en begrip tegenover kinderen met ADHD beklemtoont. Zo kan haar hier geen kortzichtige medische blik verweten worden. De waarheid heeft haar rechten, en alle info over de ADHD in deze reportage is correct. De getuigenis van Bart over zijn medicatie laat eindelijk eens de nuance zien: bij hem in sommige gevallen nodig (bv. om de studies te kunnen doen die hij volgens zijn motivatie en intelligentie aankan) maar niet altijd. Ook een aantal clichés worden onderuit gehaald: Lien vertelt treffend hoe zij niet samenvalt met het typische ‘autisme’-beeld omdat haar identiteit ruimer is dan alleen autistisch zijn.
Blunders zoals uitspraken dat ADHD boerenbedrog is, worden hier niet gemaakt. Gelukkig voor al die ouders met een ADHD-kind en volwassenen met ADHD, voegt Stijn Vanheule zijn bedenkingen toe zonder de wetenschap geweld aan te doen. Zijn oproep tot voorzichtigheid in snel diagnosticeren komt niet extreem over. Dat is bij andere psychoanalytici in hun strijd tegen het neurobiologische model wel eens anders. In vergelijking met zijn recent artikel in het magazine‘Weliswaar’ stelt hij zich hier eerder voorzichtig op m.b.t. ADHD. Zijn vergelijking met de neurologisch zichtbare verliefdheid in de hersenen weerlegt echter niet dat sommige aandoeningen nu eenmaal stomweg wel een neurobiologische oorzaak hebben. Moeilijk te slikken voor zij die hun hele psychologie opbouwen aan de hand van een ouder-kinddrama, maar de genetica staat spijtig genoeg voor hen, niet stil.
Terzijde: het is eigenaardig dat men voortdurend over ‘labels’ en ‘etiketten’ spreekt bij ADHD, ASS e.a. (Annick Ruyts heeft het zelfs over de ‘labelcultuur’) maar niet bij diagnoses als Parkinson, Alzheimer, diabetes, Gilles de la Tourette… Er bestaat een zekere angst en afkeer tegenover het duiden van wat er gaande is bij een kind met een naam, maar slechts bij aandoeningen die geestelijk zijn en dan nog niet alle. Een neurologische, niet-psychiatrische aandoening als narcolepsie kan de maatschappij nog aanvaarden, het psychiatrische verhaal bij kinderen is voor velen nog een brug te ver. Zou het niet verstandiger zijn om ontwikkelingsstoornissen zoals ADHD uit de psychiatrische context te halen en ze als neurologische problemen te gaan beschrijven? Het maakt ze aanvaardbaarder voor de samenleving.
Het mooie aan deze reportage is de normaliserende vraagstelling, zonder dramatiserende strijkers op de achtergrond (het interview met de moeder van Lien in de keuken is nuchter maar toch warm en integer van opzet). De conclusie die een journaliste op het einde van een reportage trekt, kan veel invloed hebben op het publiek, na al die informatie. Het siert Annick Ruyts dat ze het houdt op voorzichtig zijn met diagnoses en dat elk kind een unieke aanpak verdient. Een volwassene met ADHD of ASS aan het woord laten had nog een mooie clichébreker geweest. Maar het moet gezegd: deze documentaire verdient een herprogrammering op Eén zodat ze het grote publiek bereikt, en dan liefst in primetime. Ze steekt een hart onder de riem voor iedereen die bij psychische problematieken betrokken is en geeft een menselijke gezicht aan de psychiatrie.
11 Patricia // 12 okt , 2011 om 08:55
Een heel mooie reportage, chapeau aan de 3 jongeren voor hun getuigenis. Chapeau, ook aan Annick, de redactie ,het hele team.
Hopelijk kan dit programma eindelijk het taboe doorbreken.
Ik sluit mij ook volledig aan bij de reactie van Annemie.
Ben zelf moeder van een dochter met ASS en krijg ook regelmatig de reactie “oh, maar een lichte vorm‡ dan is het allemaal niet zo erg. Ze moesten eens weten.
12 Kris // 12 okt , 2011 om 08:55
Als ouder van een 12 jarige zoon met ADHD en ASS vond ik dit een knappe reportage. Enkele taboes doorbroken, misverstanden weerlegd.
“Aanpak voor Autisme is MAATWERK.‡, de nagel op de kop! GON en thuisbegeleiding doen hierin heel knap werk. Jammer dat GON in de meeste gevallen tot 2j beperkt blijft, alsof ASS dan over is?!
Fijn om het meisje te horen zeggen dat ze bescherming vond bij haar vrienden, die haar zelfs waarschuwen voor wijzigende situaties.
Bedankt redactie, hier is niet vlugvlug een reportage over ‘al die gasten met hun pillekes’ gemaakt, maar grondig gezocht naar de juiste mensen.
Kris.
13 Maianne // 11 okt , 2011 om 23:23
Zeer prachtige uitzending, met veel respect voor iedereen gebracht. Doe zo voort met de volgende uitzendingen.
14 Véronique // 11 okt , 2011 om 23:22
Euhm, dus nogmaals, wegens eerdere reactie blijkbaar niet doorgekomen (of weggemodereerd?): waarom spreken jullie in het tekstje hierboven over ASS als “een wereld waarin elke vorm van empathie ontbreekt‡? Als moeder van een kind met ASS kan ik stellen dat dit alvast voor mijn kind (en velen met hem) totaal niet het geval is, in tegendeel… Gelukkig kwam dit in de uitzending niet als dusdanig naar voor. Het is één van de vele misverstanden rond autisme.
15 Ben // 11 okt , 2011 om 23:19
super uitzending!!!
ik wil die graag herbekijken met men zoontje(adhd&ass). Waar kan ik dat doen? Put it on youtube!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Webredactie: Te Gek is beschikbaar op Ooit en Net Gemist. Fragmenten staan op de website.
16 Ilde // 11 okt , 2011 om 23:06
Ik ben zelf een moeder van een zoontje van 5 jaar met autisme. Ik vond het super om te zien hoe Lien normaal kan functioneren in de maatschappij! En super dat ze zo een leuke vrienden gevonden heeft want als er iets is wat kinderen ‘in het algemeen’ kunnen missen zijn het pesterijen!!!! Dat geeft hoop!!!
17 Lucas // 11 okt , 2011 om 22:42
Zowel ADD als ADHD hebben een mogelijk oorzakelijk verband met de langdurige blootstelling aan gepulste microgolven zoals deze voorkomen in alle huidige draadloze technieken. Zelfs blootstelling van de vrucht, ver voor de geboorte van het kind is schadelijk.
Deze microgolfstraling is op lange termijn namelijk neurotoxisch en cumulatief schadelijk voor elk levend wezen.
Veranderende bloedwaarden van neurotransmitters (Dopamine en …)zijn gekend.
Zelfs een beschadiging van de bloedhersenbarrière is niet uitgesloten.
Resultaat een ernstige verstoring van de hersenwerking. Kijk gerust een op stralingsarmvlaanderen dot org.
18 Véronique M. // 11 okt , 2011 om 15:03
Vanwaar het idee dat elke vorm van empathie bij kinderen/mensen met ASS zou ontbreken?! Mijn ervaring is heel anders…
19 Annemie // 11 okt , 2011 om 10:54
Als (ex) partner van een autistisch man (zonder erkenning) en als moeder van twee normaal begaafde autistische kinderen kijk ik uit naar de uitzending van vanavond. Goed dat de taboes worden doorbroken en dat de mensen stilaan beseffen dat ‘licht’ autistisch niet overeenstemt met ‘niets aan de hand’. Hopelijk komen ook hun sterke kanten aan bod (trouw, doodeerlijk, gefocust, rechtvaardig, uitblinkers in hun bekwaamheid…), de wereld zal ze nog hard nodig hebben…
20 jacqueline // 10 okt , 2011 om 10:27
kan ik deze afleveringen ook ergens downloaden of opnieuw bekijken ivm eindwerk zelfdodingen bij jongeren.
MVG
Webredactie: Aflevering 1 staat intussen (met onze excuses voor de vertraging) in Ooit/Net Gemist en na de uitzending zullen ook de andere afleveringen beschikbaar zijn.
21 maria // 5 okt , 2011 om 23:52
Zeer nuttig, deze reeks over psychische problemen,
eens goed dat de stilte wordt doorbroken,
dank u.
Reageer!